demo-recensie uit de FRET:

"The Manuals openen in California met vlotte, vrolijke, luchtige rock op tempo gehouden door een drummer die zowel stevig mept als ingehouden roffelt. De band switcht van de ene stemming naar de andere, van feestelijk met discodrums en funkbas in Excited, via lichtelijk lallend in To Be Out There naar hartstikke serieus in On Your Side (met sterk, vertraagd new wave-refrein en een uit de bocht vliegende solo). The Manuals lijken iedereen te willen plezieren en lopen dan juist het gevaar velen van zich te vervreemden. Dat zou zonde zijn. De akkoorden in het sterke A Song Called Experience zijn zo vertederend en de Hammond van Camiel zo warm dat ik de weinig vloeiende en wat al te duidelijke Hollandse stem van zingende gitarist Gerard vergeef, al kan de zang wel een reden zijn voor mensen om af te haken."


demo-recensie uit de Popcall


Gitaarsolo's zijn uit. En zeker in muziek als die van The Manuals, die zich ergens ophoudt tussen oude punkrotten als Dead Kennedys, de hippere bands van 2005, zoals The Libertines en Arctic Monkeys en het gezapige van een band als Pearl Jam. De 7 nummers op deze eerste ep van de band weten goed de aandacht vast te houden, met erg sterke opbouw en dynamiek, maar toch is het zo dat wanneer gitaarsolo's worden gebruikt als opvulling van de nummers, de aandacht een beetje verloren raakt. De nummers op deze ep hebben dit eigenlijk ook helemaal niet nodig; Akkoordenschema's zijn lekker melodieus (luister vooral nummer vier, de hit van de ep, en Pete Doherty zou er jaloers op zijn), en zanglijnen zijn minstens fijn te noemen, even niet gelet op of het vals is. De afwisseling tussen de twee vocalisten werkt ook erg goed, en maakt het geheel alleen nog maar interessanter. The Manuals weten met deze ep goed de aandacht naar zich toe te trekken, En geeft het gevoel dat deze band een rooskleurige toekomst staat te wachten. Misschien dat de band zijn image alleen nog een beetje moet aanpassen aan de huidige trends van hippe bands, dan maakt het ook niet meer uit als de zang wat aan de valse kant is, en horen we binnenkort ongetwijfeld meer van deze band.


demo-recensie door PopEi

‘Wie The Manuals in zijn hart sluit is verzekerd van een nieuwe vriendschap!’ lees ik in de bio. Bij deze weet ik me dan verzekerd van een nieuwe vriendschap. Waarom ik weet het ook niet precies. The Manuals lijken me zo’n lekker eigenwijs bandje dat gewoon hun ding doet. De catchy popliedjes zijn namelijk voorzien van een soms irritant klinkende (vals?) zang. Na enkele luisterbeurten lijkt het op een bepaalde manier ook wel weer te passen, maar wennen doet het (nog) niet. De zeven indiepop nummers op deze demoCD zijn voorzien van prima arrangementen, en er wordt hoorbaar enthousiast gespeelt. Mn de drummer weet het geheel strak bij elkaar te houden. De sterkste ‘Manuals’-troef zijn wat mij betreft de inventieve toetspartijen van Camiel Wouters. Vreemd genoeg klinken de vaak clichématige gitaarpartijen alsof ze uit een digitaal doosjes komen. Ondanks de punten kritiek, sluit ik The Manuals in mijn hart, en ben ik benieuwd wat de toekomst voor ze zal brengen.


live-recensie uit de Popcall

Ofschoon de poprockers van The Manuals het liedje nooit uit het oog verliezen, horen ook zij niet thuis in de categorie doorsnee bands. De vijver waar de opvallend lange mannen in vissen, moet ook zijn bezocht door The Killers en The Arctic Monkeys. Flitsende tempowisselingen en parels van melodielijnen zorgen ervoor dat elke seconde boeiend blijft, terwijl ook het experiment niet wordt geschuwd. De boel wordt afgemaakt door het heerlijke toetsenwerk.